Elk jaar weer besluipt het me, vaak op het moment dat ik denk er dit jaar aan
te kunnen ontsnappen, de decemberdepressie. Het is de tijd van het jaar dat
het lachen iets meer moeite kost, net als het binnen houden van de tranen. En
ik weet natuurlijk wel dat er mensen zijn die worstelen tegen veel grotere
'problemen', en die er desondanks alles aan doen om van die december maand
toch iets speciaals te maken. Maar mij, hoe graag ik het ook zou willen, mij
lukt het niet. Het is voor mij de tijd dat het alleen zijn (wat normaliter geen
probleem is) verandert in een soort van pijnlijke eenzaamheid. Het gekke is dat
ik er zelf voor kies. Mijn december depressie hangt namelijk heel sterk vast
aan het verloren kerstgevoel. En natuurlijk krijg ik echt wel de uitnodigingen
voor de gezellige kerstdagen, soms gedaan uit een soort van medelij (anders zit
je ook maar zo alleen), maar heus wel goed bedoeld. Maar voor mij is Kerst een
familiefeest. Het gezellig samen zijn (wat al bijna nooit gebeurt), is voor mij
onlosmakelijk verbonden met het geklingel van de klokjes. Waar je in de
ochtend al gezellig bij elkaar komt voor wat koffie (of thee) met wat lekkers
erbij. En dan onder het genot van wat overheerlijke hapjes en drankjes, die je
met elkaar klaar maakt, vul je de middag met het bijkletsen en natuurlijk het
spelen van de diverse spelletjes. En dan ga je bouwen aan het heerlijke
kerstdiner, om vervolgens uitbuikend op de bank wederom onder het genot van
dat bakkie koffie, de dag af te sluiten. Kerst zoals kerst voor mij zou moeten
zijn..... En natuurlijk is het een utopie om de hele familie bij elkaar te hebben,
maar het gezin van vroeger of wat daar van over is na het overlijden van
mijn ouders, is daar wel een essentieel onderdeel van. Maar wat voor mij zo
belangrijk is, is dat voor een andere niet. Je kunt je wil niet opleggen alleen
maar omdat jij dat zo graag wil. Iedereen viert het (of niet) zoals ze dat zelf
voor zich zien. Andere familie's en gezinnen nemen de plaats in van wat ons
gezin ooit was. Zo is het, en zo moet het misschien ook wel zijn. Dat is ook
goed, het is alleen niet goed voor mij. En daar moet ik dan maar mee leren
leven.
Voor mij zijn dit jaar de kerstdagen, gewoon een dinsdag en een woensdag (wel
vrije dagen, dat is dan weer wel een gelukkie) niets bijzonders dus.
Ik wou dat ik het mezelf eens een keer niet zo moeilijk zou maken en dat ik met
een andere invulling ook genoegen zou kunnen nemen. Maar dat is nou eenmaal
wie ik ben en hoe ik ben ..... Ik heb mezelf niet gemaakt, maar helaas wel
gecreëerd. Met de kerst bijna weer achter de rug, en het jaar haast afgesloten
is het ook weer tijd om de depressie van deze december van me af te schudden.
Ik wens iedereen alvast een mooi 2013 toe, en mezelf de kracht om te
veranderen......
No comments:
Post a Comment