Het moeilijkste woord is 'help'!!

Met een pizza op mijn bord, zit ik aan de eettafel, met op de hoeken van de tafel twee katten. Ik kijk door het nog onbedekte grote raam naar buiten en geniet van het uitzicht. Ik voel me heerlijk, en ik geniet elke minuut in mijn nieuwe stulpje. 

En dan denk ik even twee maanden terug, terug in mijn oude flatje en net gehoord hebben dat ik een nieuwe woning gevonden had. Natuurlijk was ik blij, want als het dan toch moet dan maar zo snel mogelijk. Maar ja, ik wist natuurlijk wel wat er te gebeuren stond. Of beter gezegd, ik wist wel wat er gebeuren moest. Een meer dan overvolle flat leegruimen, en een andere flat volledig bewoonbaar gaan maken. En hoe moest ik dat gaan doen!?! De hersenpan draaide overuren, paniek sloeg van binnen toe en de wanhoop was redelijk nabij. Want met twee broers op redelijke afstand, en zelf nou niet echt super handig, wist ik niet waar en hoe te beginnen. En natuurlijk waren er wel de mensen die hun hulp aanboden, maar ja, je wilt niemand tot last zijn, en ze zouden het waarschijnlijk toch wel niet menen. Want wie zou mij nou vrijwillig willen helpen.........

En toen kwam de paniek naar buiten, ik kon het in mijn hoofd niet langer rond krijgen, en zag mezelf al op een kale betonnen vloer zitten, met half geverfde muren omdat het geld opgegaan zou zijn aan mensen die ik in had moeten huren om mijn oude flat leeg te ruimen. Maar hoe zeer kan je je in mensen vergissen. En hoe goed blijk je dan toch gewaardeerd te worden door anderen, als ze er ineens voor je klaar blijken te staan. Ik stond daar dus op m'n werk met de traantjes op de wangen enorm kwetsbaar te wezen, toen er dus buiten mij om de eerste plannen gemaakt werden. "Vanavond komen we om alvast te gaan inpakken en maandag gaan we al wat oude spullen naar de sloop brengen ......" Instinctief wilde ik zeggen, nee joh dat hoeft niet, maar ik was zo blij, zo enorm blij dat er hulp kwam, dat ik het dankbaar heb aanvaard. En ze kwamen niet 1 keer, ze bleven komen. Bijna twee maanden lang hebben ze gesjouwd, geverfd, behangen, schoongemaakt, gesloopt, gereden en gebouwd aan mijn nieuwe paleisje. Er zijn geen woorden genoeg om ze ooit te kunnen bedanken, maar wat ben ik blij dat ze er voor me waren.

Elton John zong ooit in een liedje 'sorry seems to be the hardest word' voor mij was dat woord 'help', maar gelukkig hoefde ik het niet te roepen om toch gehoord te worden.

Dus Janet, Frits, Daan, Peter, Luke, Corine, Rick, Rene, Cher, Mitch, Joyce, Maaike, Yvonne M, Yvonne F, en Annemarie enorm bedankt voor alles. Ik zal het nooit vergeten, en door jullie is deze verhuizing een dierbare herinnering geworden. (Hoewel ik het nooit meer over wil doen). En mocht ik iemand vergeten zijn om te noemen, sorry sorry sorry.

En voor al die mensen die wel wilde helpen, maar niet in staat waren of die niet in het tijdschema paste, toch bedankt. Het aanbod was ook zeer gewaardeerd.

En nu dan maar lekker genieten !!!

Het gewicht van de eenzaamheid!

Hij was 30 jaar ouder dan dat ik nu ben, toen hij het uitsprak. Tegen een wild vreemde. Een dokter weliswaar, maar toch, wildvreemd. Hij vertelde dat hij eenzaam was, en hoewel ik het eigenlijk misschien wel wist, kwam het hard aan. Wanneer je de woorden hardop uit hoor spreken, zijn ze nooit meer te ontkennen. En ik zag in hem iets wat ik al heel lang gezien had, de pijn van die eenzaamheid. De loden last die hij meedroeg op zijn zwakker wordende schouders. Achteraf gezien heb ik misschien wel te weinig gedaan of gezegd om het gevoel te verminderen. Om iets van zijn last over te nemen, om hem met dragen te helpen. Maar ik weet dat hij de enige was die die last zou hebben kunnen verlichten. Als hij maar geweten had hoe!

Dertig jaar jonger dus dan hem op dit moment, maar goed, ik wil het niet uiteindelijk tegen een vreemde vertellen. Want ik ken het gevoel, ik ken het gewicht van de eenzaamheid. Want ik voel het, ik beleef het en leef het bijna elke dag. Het zit in de te zware rugzak die ik om mijn schouders gehangen heb. Verweven aan alle onzekerheden en wantrouwens die ik heb. Ik ben de enige die er iets aan kan veranderen, maar hoe. 

Er zullen deuren zijn die ik zal moeten openen, net zoals de deuren die ik achter me sluiten moet. Ik moet accepteren wie ik ben, hoe ik ben en waarom ik ben, omdat ik dan in staat zal kunnen zijn te veranderen. Want nu ben ik niet goed genoeg. Hoe zeer dat het ook doet om dat te zeggen, het bewijs ligt daar in mijn gevoel. Mijn gevoel van eenzaamheid.

Lichamelijk veranderen helpt niet als je geestelijk hetzelfde blijft, als je blijft lopen op dezelfde paden die je telkens weer bewandeld. En je vasthoudt aan iets wat je los had moeten laten.

Maar soms lukt het me om de rugzak even te laten staan, om van het moment te genieten. Om blij te zijn met al het goede wat zich verspreid in mijn leven bevind. Even, even bevrijd van de herrie in mijn kop, om even later de rugzak toch weer op te pakken.

Ik zoek geen medelijden, want dat is niet nodig, ik zoek alleen de confrontatie met mezelf, de kracht om te doen wat er gedaan moet worden. Ik vertel het omdat ik daarna niet meer kan ontkennen. 

Soms ben ik eenzaam, en dat doet pijn .....!!

Vampieren jacht

En daar stond ik dan, midden in de nacht, racket in mijn handen, opzoek naar de 'vampier' die op diverse plaatsen op mijn lichaam zich vol gezogen had met mijn bloed. Mijn nog slaperige ogen scanden de kamer, zoekend naar dat ene kleine dingetje die mij bruut uit mijn slaap gehaald had. Vroeger gingen ze, zodra je het licht aandeed, midden op het plafond of muur zitten zodat je kon proberen met een tijdschrift ze tegen datzelfde plafond of muur plat te slaan, bloederige sporen achterlatend. Maar evolutie heeft blijkbaar ook in de muggen  wereld zijn weg gevonden, en verdwijnen ze met de duisternis als sneeuw voor de zon. Even geduld dan maar, ik zie 'm vanzelf een keer. Ik ben zwaar bewapend met mijn elektrisch geladen vliegenmepper, en weet dat hij zwaar de klos is zodra hij in mijn vizier komt. Ik zwaai wat nonchalant heen en weer (misschien raak ik hem bij toeval) en blijf iets minder geduldig afwachten. IK WIL SLAPEN !!! 
Aangestaard door twee paar kattenoogjes (wat doet zij nou weer???) zoeken mijn ogen millimeter voor millimeter de kamer rond. De vampier zit waarschijnlijk vanaf de gang toe te kijken en lacht zachtjes in zijn vuistjes. Bijna een uur later besluit ik omwille van mijn nachtrust dan toch maar om het voor nu op te geven en lekker te gaan slapen, in ieder geval om een poging daar toe te ondernemen. Ben natuurlijk inmiddels klaar wakker. Net voor ik het licht uitdoe ontwaar ik een miezerig klein vampiertje. Niet de bruut die mij te pakken genomen heeft gok ik, want deze ziet er nog een beetje hongerig uit. Waarschijnlijk mocht deze mee op jacht om ervaring op te gaan doen zodat hij binnenkort op eigen vleugels zou kunnen gaan vliegen..... Sorry vriend, dat zal helaas niet gaan gebeuren. Je eerste bloed avontuur is ook gelijk je laatste geworden, want voor je het goed en wel beseft wordt je door mijn medogenloos wapen geëlektrocuteerd. 
Ik doe het licht uit en ga slapen. Ik ben nog diverse malen gebeten en leeggezogen, misschien wel uit wraak. Gesterkt word ik door het feit dat ik niet de enige ben geweest vannacht die wakker geworden is van een hinderlijk gezoem .... Bzzz bzzz bzzz

Hongarije ... Douze points!!

Je hebt er maandenlang naar uit gekeken (anderhalf jaar zo ongeveer), en voor je het weet is het alweer voorbij. Staat je vakantie was al te draaien, en heeft het 'gewone' leven zich weer aangediend. Een week Hongarije ligt achter de rug, en het enige wat rest zijn de herinneringen en een paar duizend foto's.

Het was in meerdere opzichten een fantastische week. Fotografisch, culinair (voornamelijk dankzij Alphons) en gezelschap-matig. Nieuwe mensen leren kennen, ervaringen uitgewisseld en fotografische hoogtepunten mogen zien.

En dat alles bijna voor niets. Van het vroege opstaan en natte voeten, tot het laat naar bed gaan op de klanken van favoriete muziek. Praten, lachen en kijken naar inspireerde beelden en mensen. 

De lange wandelroutes met klimmen en klauteren (wat was ik blij dat ik 20 kilo lichter ben), en de afdalingen al glibberend op de modderige ondergrond. Het praten met mensen die geen woord anders dan Hongaars spreken, en op de een of andere manier elkaar toch kunnen begrijpen. Een vriendelijkheid ervaren die je verwarmt als een hoogstaande zon, en een wereld beleven die zo anders is dan de wereld die wij gewend zijn.

Hier zijn ze nog tevreden met wat ze hebben, en wat ze hebben word dus ook met alle liefde gedeeld. Ze laten zich aan alle kanten fotograferen, en lachen vriendelijk in de starende lenzen. Ze begrijpen de noodzaak niet, maar omdat wij het willen, werken ze graag mee.

Het enige wat in de weg stond was mijn eigen onzekerheid, mijn niet te stoppen gewoonte om eerst de kat uit de boom te moeten kijken. Het heeft me beperkt om te zijn wie ik ben, desalniettemin vond ik het geweldig.

Ik vond het geweldig dat ze om twaalf uur middernacht met z'n alle een happy birthday inzette omdat ik jarig was, en de tweede happy birthday na het ontbijt op de stiekem gekochte cakejes met spuwend vuurwerk maakte me onderdeel van een leuke groep mensen.

Dus Fred bedankt, voor je gastvrijheid en de verhalen uit je vele 'levens'. Alphons bedankt voor de overheerlijke maaltijden en de warmte van je persoonlijkheid. Joke, Theo en Petra bedankt voor het gezelschap, en de vele en rijke ervaringen, en was meer dan gezellig. En natuurlijk Esther en René bedankt, voor het feit dat ik dit keer mee mocht en omdat ik van jullie hou.

Het was super!!

Over trots en onvoorwaardelijkheid!

Ik zal nooit de onvoorwaardelijke liefde kennen van een moeder voor haar kind. Een gevoel dat dieper gaat dan wat voor gevoel dan ook. De trots die daar bijhoort en de zorgen die het met zich meebrengt. Het koesteren van het geluk, en de slapeloze nachten van de angst. Ik heb dat nooit ervaren, en zal dat ook nooit ervaren. Maar de onvoorwaardelijkheid van het houden van, is mij niet onbekend. Ik ben een tante, en die liefde is eveneens eindeloos. Ik schreef ooit in een geboorte gedichtje voor een van mijn neefjes of nichtjes de zin "er komt nooit een moment dat ik niet van je zal houden", en hoe waar is die zin. Ondanks de jaren van afwezigheid van een van hen, zal mijn deur altijd open staan mocht ze ook de weg weer vinden naar mijn huis. En ben ik bij een ander toch trots wanneer ik na het constante ondergaan toch steeds ziet dat hij weer boven komt drijven. Worstelend met onzichtbare demonen, maar vastberaden om het allemaal voor elkaar te boksen. En ik maak me zorgen over een ander die enkel verkeerde beslissingen lijkt te kunnen nemen. Die niet om hulp kan, wil en durft te vragen. Die met een schijnbare moeiteloosheid kapot trapt wat hij opbouwt. En toch hou ik zielsveel van hem, en hoop dat hij het aan gaat durven om het juiste pad te gaan bewandelen. En dan verbaasd zal zijn hoeveel mensen er op die weg staan om hem toe te juichen en aan te moedigen gewoon vanwege die onvoorwaardelijke liefde.

En dan is er nog een die al op hele jonge leeftijd wist wat ze wilde, een groot huis een topbaan, met bijpassend top salaris en waarschijnlijk wel een hulp in de huishouding ;). Ze heeft er hard voor gestudeerd en gewerkt, ze heeft een goede baan met goed salaris, misschien niet de top die ze ooit voor ogen had, maar een goed salaris. Ze vond de man van haar dromen, en wat passen ze goed bij elkaar. Ze heeft haar huisje, misschien niet een villa, maar na hard werken wel een paleisje. En wat gun ik het haar, wat gun ik het ze allebei. Er ligt voor de deur misschien dan wel geen mat met welkom erop geschreven, maar de welkom ligt er in de warmte die je ontvangt wanneer je door de deur naar binnen stapt. En als ik haar dan door het huis ziet lopen op een onwaarschijnlijk kloppende manier, dan ben ik trots. Ongelofelijk trots dat ik haar tante ben....

En dan zorgt ze ook nog voor uitbreiding van de familie, de dierenfamilie welteverstaan. Na Shadow en Banjer die de hondenafdeling bezetten, en na Dopey en Grumpy, Spike en Gizmo (namens de katten-afdeling) is daar nu ook Guusje. Een leuke, lieve kleine lapjes kat van nog geen acht weken. En hoewel ze er eerst op z'n minst gezegd geen voorstander van was om een kat in huis te nemen, is ze binnen no-time volledig omgedraaid. En heeft zich volkomen in laten pakken door het kleine wormpie. En zo werd haar thuis nog net iets completer.

Welkom Guusje! Je had niet op een betere plek terecht kunnen komen.

Alsmaar door

Ik ben inmiddels 14 weken onderweg, min 1 dag, en 17 kilo lichter. Mijn oorspronkelijke doel komt in zicht. Nog slechts 7 kilootjes verwijderd. Maar het doel is inmiddels iets bij gesteld, dus zit ik nu nog op 10 kilo te gaan. 

Ik heb nog een kleine hoop dat ik voor mijn vakantie (over vijf weken) de 70 kilo grens zal kunnen doorbreken. Mocht dat niet het geval zijn, jammer maar helaas, dan duurt het iets langer. 

Ik voel me goed, alles gaat makkelijker dan voorheen. Langzamerhand komt de verdwenen energie weer terug waar het hoort. Het lijkt net of het leven me weer durft toe te lachen, en ik lach gewoon terug. 

Het wordt weer leuk om kleding te kopen, en nog leuker wanneer het blijkt te passen. Kleinere maten verdringen de grote, en wat een genot is dat. 

De smaak van chips en chocolade vervagen in de herinnering, doch zullen altijd hun roep der verleiding doen laten klinken. Er komt een moment waarop ik weer zal proeven hoe het smaakt, gedoseerd, en met mate. Maar nu nog even niet. Nu rest mij nog het laatste stukje van mijn afval gevecht, een gevecht dat ik zal winnen.

En hoe blij zal ik zijn wanneer ik straks met mijn foto-maten door het Hongaarse landschap struin, op zoek naar mooie plaatjes, en dat ik me dan verlost zal weten van al die overbodige kilogrammen. Dat ik in staat zal zijn te bukken en te knielen en dan nog steeds in staat zal zijn om adem te halen. Ik heb er zin an, heel veel zin. Ondanks het feit dat ik mijn twee katten-maatjes achter moet laten (gelukkig heb ik daarna nog een week om het goed te maken).

En wie weet moet ik me dan daarna al gaan voorbereiden op de op handen zijnde verhuizing. Iets waar ik zeker niet naar uitkijk. Niet zozeer vanwege het nieuwe plekje, als wel voor het werk dat het met zich mee brengt. Maar ach, ook dat zal uiteindelijk wel weer goed komen. 

Er gebeurt dus veel, en er staat nog veel te gebeuren. Maar zolang we vooruit gaan, hoor je mij niet klagen!!

Een gewone woensdagochtend..

Het is een gewone woensdagochtend, behalve dan het feit dat ik vrij ben. Ik zit te wachten op een monteur die straks mijn watermeter komt vervangen, wat op zich best raar is gezien het feit dat de flats waar ik in woon over niet al te lange tijd (denk ik) of volledig gerenoveerd gaan worden of kompleet tegen de vlakte gaan. Maar goed, ik denk dat het waterbedrijf of de woningbouw geld teveel heeft in deze 'zware' tijden, dus wacht ik netjes af. Ach het is natuurlijk ook helemaal niet vervelend om lekker een dagje vrij te zijn.

De voordeur staat open, de kachel staat laag en buiten schijnt het zonnetje er lustig op los. En hier binnen in mijn warme flatje overvalt mij het lente gevoel, zelfs in de wetenschap dat het buiten vrieskoud is. En wat zijn we inmiddels aan de lente toe. Lekker die dikke jas opbergen om wat luchtiger gekleed de weide wereld in te trekken. Gewoon een ommetje maken is natuurlijk ook goed, want de weide wereld intrekken op je vrije dag, brengt je uiteindelijk ook niet heel ver. Morgen roept de plicht inmiddels weer.

Inmiddels is in mijn kleine flat de monteur bezig met zijn 'belangrijke' taken, en zit ik rustig aan de tafel af te wachten tot hij klaar is. Ik ben terwijl ook bezig met het installeren van mijn horizon mediabox. Eindelijk stap ik ook in de wereld van de digitale televisie (als hij het gaat doen uiteraard). De monteur, inmiddels klaar met zijn taak, vertrekt en laat voor mij nog een natte muur en vloer achter waar zojuist de laatste restjes water uit de leiding gestroomd is, altijd prettig, kan ik toch nog even poetsen. 

Enzo kabbelt de dag rustig verder, lekker bezig, en lekker genieten. Ik hou d'r van!!