Waar in week 1 ik nog rende, en ik in week 2 nog verder kroop, lijkt het in week 3 tot een stilstand te komen. Elke keer staat er hetzelfde in de display op mijn weegschaal. Ik blijf hangen op een moment dat ik dat nog niet verwacht had. Nog twee dagen tot het volgende officiële (voor mezelf dan) weeg moment. Twee dagen om me toch dat moment van voldoening te geven.
Maar ook hier haal ik dan maar het positieve uit. Dit is een test, een test om te kijken of ik door kan zetten. Of ik mijn hoofd omhoog kan houden, mijn rug recht en vastberaden genoeg ben om door te gaan. Of ik weerstand kan blijven bieden tegen de verleidingen die mij roepen. En ik weet dat ik dat kan, zeker wanneer ik denk aan mijn iets te kleine broek, die ik vorige week ineens paste. En mijn horloge die ik toch een gaatje strakker moest zetten. Dat zijn de kleine dingetjes die me genoeg kunnen motiveren. En als het dan september wordt wanneer ik klaar ben ipv juni, dan is dat maar zo. En zelfs als me dit het hele jaar gaat kosten, so be it!
Want dit jaar moet ik iets bereiken, iets neerzetten puur en alleen voor mezelf waar ik trots op mag zijn. Een doel wat ik dit keer dan wel gehaald zal hebben. Een stap dichterbij de mens die ik wezen wil. Niet opgeven omdat er iets dan weer tegenzit. Ik wil leven in het moment, in het nu. Gisteren laat ik achter me, morgen hoop ik te kunnen bereiken, maar die zekerheid heeft niemand. Maar vandaag leef ik, en wil ik eruit kunnen halen wat er in zit. En elk beetje wat ik erin stop, krijg ik in veelvoud terug. De weg is lang, maar ik loop 'm niet alleen. Het einde nog lang niet inzicht, maar het doel is duidelijk. Ik wil het, ik kan het, en ik ga het doen!!!
No comments:
Post a Comment