Met een pizza op mijn bord, zit ik aan de eettafel, met op de hoeken van de tafel twee katten. Ik kijk door het nog onbedekte grote raam naar buiten en geniet van het uitzicht. Ik voel me heerlijk, en ik geniet elke minuut in mijn nieuwe stulpje.
En dan denk ik even twee maanden terug, terug in mijn oude flatje en net gehoord hebben dat ik een nieuwe woning gevonden had. Natuurlijk was ik blij, want als het dan toch moet dan maar zo snel mogelijk. Maar ja, ik wist natuurlijk wel wat er te gebeuren stond. Of beter gezegd, ik wist wel wat er gebeuren moest. Een meer dan overvolle flat leegruimen, en een andere flat volledig bewoonbaar gaan maken. En hoe moest ik dat gaan doen!?! De hersenpan draaide overuren, paniek sloeg van binnen toe en de wanhoop was redelijk nabij. Want met twee broers op redelijke afstand, en zelf nou niet echt super handig, wist ik niet waar en hoe te beginnen. En natuurlijk waren er wel de mensen die hun hulp aanboden, maar ja, je wilt niemand tot last zijn, en ze zouden het waarschijnlijk toch wel niet menen. Want wie zou mij nou vrijwillig willen helpen.........
En toen kwam de paniek naar buiten, ik kon het in mijn hoofd niet langer rond krijgen, en zag mezelf al op een kale betonnen vloer zitten, met half geverfde muren omdat het geld opgegaan zou zijn aan mensen die ik in had moeten huren om mijn oude flat leeg te ruimen. Maar hoe zeer kan je je in mensen vergissen. En hoe goed blijk je dan toch gewaardeerd te worden door anderen, als ze er ineens voor je klaar blijken te staan. Ik stond daar dus op m'n werk met de traantjes op de wangen enorm kwetsbaar te wezen, toen er dus buiten mij om de eerste plannen gemaakt werden. "Vanavond komen we om alvast te gaan inpakken en maandag gaan we al wat oude spullen naar de sloop brengen ......" Instinctief wilde ik zeggen, nee joh dat hoeft niet, maar ik was zo blij, zo enorm blij dat er hulp kwam, dat ik het dankbaar heb aanvaard. En ze kwamen niet 1 keer, ze bleven komen. Bijna twee maanden lang hebben ze gesjouwd, geverfd, behangen, schoongemaakt, gesloopt, gereden en gebouwd aan mijn nieuwe paleisje. Er zijn geen woorden genoeg om ze ooit te kunnen bedanken, maar wat ben ik blij dat ze er voor me waren.
Elton John zong ooit in een liedje 'sorry seems to be the hardest word' voor mij was dat woord 'help', maar gelukkig hoefde ik het niet te roepen om toch gehoord te worden.
Dus Janet, Frits, Daan, Peter, Luke, Corine, Rick, Rene, Cher, Mitch, Joyce, Maaike, Yvonne M, Yvonne F, en Annemarie enorm bedankt voor alles. Ik zal het nooit vergeten, en door jullie is deze verhuizing een dierbare herinnering geworden. (Hoewel ik het nooit meer over wil doen). En mocht ik iemand vergeten zijn om te noemen, sorry sorry sorry.
En voor al die mensen die wel wilde helpen, maar niet in staat waren of die niet in het tijdschema paste, toch bedankt. Het aanbod was ook zeer gewaardeerd.
En nu dan maar lekker genieten !!!
No comments:
Post a Comment