Het doel voorbij ...

Het koele water omarmt mijn lichaam, de lichte golven leiden de weg. Voor het eerst sinds mijn schooltijd ga ik zwemmen. Natuurlijk heb ik wel vaker in het water gelegen, maar echt zwemmen, het trekken van baantjes, dat is lang geleden. Ik haal diep adem en begin met mijn tocht. Moeiteloos glij ik door het water heen, niet snel weliswaar, maar de kant komt steeds dichterbij. De vermoeidheid in mijn armen begint op te spelen bij baantje drie, en ik hoop de 10 baantjes te halen. Bij baantje zeven voel ik dat mijn boven rug begint op te spelen, en lijken mijn armen inmiddels wel van lood. Uiteindelijk haal ik de tien baantjes en denk bij me zelf, ik vind het eigenlijk wel genoeg zo ...... Ik kijk op de klok en zie dat er iets meer dan een kwartier verstreken is van het geplande zwem uur. Collega Janet en haar dochter, wekelijkse zwemmers, schieten door het water heen. Janet doet me denken aan een soort van Inge de Bruin, en ik verwacht dan ook dat er aan het einde van het zwem uur iemand haar met een gouden medaille op staat te wachten.

Omdat er nog maar zo weinig tijd verstreken is, ga ik ook maar verder met mijn baantjes. Mijn doel maar bij gesteld naar de twintig, tenslotte mag je best je grenzen op zoeken. 11, 12, 13 ..... Buiten mijn rug en armen is er ook pijn in de nek bij gekomen, ik moet tenslotte wel mijn hoofd boven water proberen te houden, wil ik nog adem kunnen halen. Ik zie de eerste mensen al het water verlaten, en ik weet dat wanneer ik alleen zou zijn geweest, ik hun voorbeeld waarschijnlijk gevolgd zou hebben. Maar ik ben met Inge de Bruin, die ik overigens alleen soms voorbij zie schieten, en dus blijf ik gewoon in het water en zwem verder. 18, 19, 20 ..... Yes, gehaald! Het zou inmiddels wel tijd zijn, maar ik zie dat er nog iets minder dan een half uur over is ..... Pfff, dertig dan maar, kom op Peet, je kunt het, ik spoor mezelf aan om deze uitdaging aan te gaan. Af en toe even een paar seconde aan de kant hangen om mijn rug te rechten en mijn nek te ontspannen, maar dan gewoon doorgaan. Het volgende baantje doe ik op tijd. Ik kijk naar de seconde teller aan de muur en begin. Iets meer dan een minuut later tik ik de overkant aan. Hmm, dat moet toch onder de minuut kunnen, en in het volgende baantje pers ik alles eruit wat er nog in me zit qua kracht. Veel is het niet, maar het lukt me om onder de minuut te blijven. De rest doe ik gewoon op normaal tempo. Wonder boven wonder haal ik ook de dertig baantjes, en omdat de tijd nog niet op is, ga ik door om uiteindelijk te eindigen op 38 ....... Ik ben tevreden voor de eerste keer, vermoeid verlaat ik het bad. 

Op de bank later op de avond voel ik mijn spieren op gaan spelen, en vrees voor spierpijn de volgende dag, en wanneer ik in de nacht wakker word met pijn in mijn nek en een knallende hoofdpijn, weet ik het haast wel zeker. Mijn verbazing is groot wanneer ik 's ochtends gewoon mij bed uit kan stappen en na een panadolletje ook de pijn in het hoofd en nek verdwijnt. Ik heb nergens last van. Ik voel me goed, lichamelijk en geestelijk. De weegschaal verteld me dat er weer een kilo verdwenen is, en op dat moment weet ik het zeker .... Ik hou van zwemmen!!!