Ik ben inmiddels 14 weken onderweg, min 1 dag, en 17 kilo lichter. Mijn oorspronkelijke doel komt in zicht. Nog slechts 7 kilootjes verwijderd. Maar het doel is inmiddels iets bij gesteld, dus zit ik nu nog op 10 kilo te gaan.
Ik heb nog een kleine hoop dat ik voor mijn vakantie (over vijf weken) de 70 kilo grens zal kunnen doorbreken. Mocht dat niet het geval zijn, jammer maar helaas, dan duurt het iets langer.
Ik voel me goed, alles gaat makkelijker dan voorheen. Langzamerhand komt de verdwenen energie weer terug waar het hoort. Het lijkt net of het leven me weer durft toe te lachen, en ik lach gewoon terug.
Het wordt weer leuk om kleding te kopen, en nog leuker wanneer het blijkt te passen. Kleinere maten verdringen de grote, en wat een genot is dat.
De smaak van chips en chocolade vervagen in de herinnering, doch zullen altijd hun roep der verleiding doen laten klinken. Er komt een moment waarop ik weer zal proeven hoe het smaakt, gedoseerd, en met mate. Maar nu nog even niet. Nu rest mij nog het laatste stukje van mijn afval gevecht, een gevecht dat ik zal winnen.
En hoe blij zal ik zijn wanneer ik straks met mijn foto-maten door het Hongaarse landschap struin, op zoek naar mooie plaatjes, en dat ik me dan verlost zal weten van al die overbodige kilogrammen. Dat ik in staat zal zijn te bukken en te knielen en dan nog steeds in staat zal zijn om adem te halen. Ik heb er zin an, heel veel zin. Ondanks het feit dat ik mijn twee katten-maatjes achter moet laten (gelukkig heb ik daarna nog een week om het goed te maken).
En wie weet moet ik me dan daarna al gaan voorbereiden op de op handen zijnde verhuizing. Iets waar ik zeker niet naar uitkijk. Niet zozeer vanwege het nieuwe plekje, als wel voor het werk dat het met zich mee brengt. Maar ach, ook dat zal uiteindelijk wel weer goed komen.
Er gebeurt dus veel, en er staat nog veel te gebeuren. Maar zolang we vooruit gaan, hoor je mij niet klagen!!
No comments:
Post a Comment