Over trots en onvoorwaardelijkheid!

Ik zal nooit de onvoorwaardelijke liefde kennen van een moeder voor haar kind. Een gevoel dat dieper gaat dan wat voor gevoel dan ook. De trots die daar bijhoort en de zorgen die het met zich meebrengt. Het koesteren van het geluk, en de slapeloze nachten van de angst. Ik heb dat nooit ervaren, en zal dat ook nooit ervaren. Maar de onvoorwaardelijkheid van het houden van, is mij niet onbekend. Ik ben een tante, en die liefde is eveneens eindeloos. Ik schreef ooit in een geboorte gedichtje voor een van mijn neefjes of nichtjes de zin "er komt nooit een moment dat ik niet van je zal houden", en hoe waar is die zin. Ondanks de jaren van afwezigheid van een van hen, zal mijn deur altijd open staan mocht ze ook de weg weer vinden naar mijn huis. En ben ik bij een ander toch trots wanneer ik na het constante ondergaan toch steeds ziet dat hij weer boven komt drijven. Worstelend met onzichtbare demonen, maar vastberaden om het allemaal voor elkaar te boksen. En ik maak me zorgen over een ander die enkel verkeerde beslissingen lijkt te kunnen nemen. Die niet om hulp kan, wil en durft te vragen. Die met een schijnbare moeiteloosheid kapot trapt wat hij opbouwt. En toch hou ik zielsveel van hem, en hoop dat hij het aan gaat durven om het juiste pad te gaan bewandelen. En dan verbaasd zal zijn hoeveel mensen er op die weg staan om hem toe te juichen en aan te moedigen gewoon vanwege die onvoorwaardelijke liefde.

En dan is er nog een die al op hele jonge leeftijd wist wat ze wilde, een groot huis een topbaan, met bijpassend top salaris en waarschijnlijk wel een hulp in de huishouding ;). Ze heeft er hard voor gestudeerd en gewerkt, ze heeft een goede baan met goed salaris, misschien niet de top die ze ooit voor ogen had, maar een goed salaris. Ze vond de man van haar dromen, en wat passen ze goed bij elkaar. Ze heeft haar huisje, misschien niet een villa, maar na hard werken wel een paleisje. En wat gun ik het haar, wat gun ik het ze allebei. Er ligt voor de deur misschien dan wel geen mat met welkom erop geschreven, maar de welkom ligt er in de warmte die je ontvangt wanneer je door de deur naar binnen stapt. En als ik haar dan door het huis ziet lopen op een onwaarschijnlijk kloppende manier, dan ben ik trots. Ongelofelijk trots dat ik haar tante ben....

En dan zorgt ze ook nog voor uitbreiding van de familie, de dierenfamilie welteverstaan. Na Shadow en Banjer die de hondenafdeling bezetten, en na Dopey en Grumpy, Spike en Gizmo (namens de katten-afdeling) is daar nu ook Guusje. Een leuke, lieve kleine lapjes kat van nog geen acht weken. En hoewel ze er eerst op z'n minst gezegd geen voorstander van was om een kat in huis te nemen, is ze binnen no-time volledig omgedraaid. En heeft zich volkomen in laten pakken door het kleine wormpie. En zo werd haar thuis nog net iets completer.

Welkom Guusje! Je had niet op een betere plek terecht kunnen komen.