Het gewicht van de eenzaamheid!

Hij was 30 jaar ouder dan dat ik nu ben, toen hij het uitsprak. Tegen een wild vreemde. Een dokter weliswaar, maar toch, wildvreemd. Hij vertelde dat hij eenzaam was, en hoewel ik het eigenlijk misschien wel wist, kwam het hard aan. Wanneer je de woorden hardop uit hoor spreken, zijn ze nooit meer te ontkennen. En ik zag in hem iets wat ik al heel lang gezien had, de pijn van die eenzaamheid. De loden last die hij meedroeg op zijn zwakker wordende schouders. Achteraf gezien heb ik misschien wel te weinig gedaan of gezegd om het gevoel te verminderen. Om iets van zijn last over te nemen, om hem met dragen te helpen. Maar ik weet dat hij de enige was die die last zou hebben kunnen verlichten. Als hij maar geweten had hoe!

Dertig jaar jonger dus dan hem op dit moment, maar goed, ik wil het niet uiteindelijk tegen een vreemde vertellen. Want ik ken het gevoel, ik ken het gewicht van de eenzaamheid. Want ik voel het, ik beleef het en leef het bijna elke dag. Het zit in de te zware rugzak die ik om mijn schouders gehangen heb. Verweven aan alle onzekerheden en wantrouwens die ik heb. Ik ben de enige die er iets aan kan veranderen, maar hoe. 

Er zullen deuren zijn die ik zal moeten openen, net zoals de deuren die ik achter me sluiten moet. Ik moet accepteren wie ik ben, hoe ik ben en waarom ik ben, omdat ik dan in staat zal kunnen zijn te veranderen. Want nu ben ik niet goed genoeg. Hoe zeer dat het ook doet om dat te zeggen, het bewijs ligt daar in mijn gevoel. Mijn gevoel van eenzaamheid.

Lichamelijk veranderen helpt niet als je geestelijk hetzelfde blijft, als je blijft lopen op dezelfde paden die je telkens weer bewandeld. En je vasthoudt aan iets wat je los had moeten laten.

Maar soms lukt het me om de rugzak even te laten staan, om van het moment te genieten. Om blij te zijn met al het goede wat zich verspreid in mijn leven bevind. Even, even bevrijd van de herrie in mijn kop, om even later de rugzak toch weer op te pakken.

Ik zoek geen medelijden, want dat is niet nodig, ik zoek alleen de confrontatie met mezelf, de kracht om te doen wat er gedaan moet worden. Ik vertel het omdat ik daarna niet meer kan ontkennen. 

Soms ben ik eenzaam, en dat doet pijn .....!!