Achter de rollator

"Ik moet nou met zo'n ding lopen" begon ze, en met haar hoofd knikte ze 

richting de rollator die voor haar stond. " Ik sta niet meer zo stevig zie je, en 

dus vonden ze dat het beter was"'. "Dan kunt u in ieder geval nog wel lekker 

naar buiten toch" reageerde ik, " dat is altijd beter als voortaan binnen blijven 

zitten". "Ja dat wel, maar het is wel wennen hoor". Het is een lief vrouwtje, ik 

'ken' haar al jaren. Een aantal malen in de week staat ze aan mijn kassa. Nooit 

lastig, nooit aandacht op eisend zoals sommige dat misschien wel doen, maar 

gewoon lief. Maar nu moest ze toch even haar verhaal kwijt, en gelukkig is 

het op dat moment even rustig, zodat ik haar verhaal ook even aan kan horen.  

Ze klinkt berustend in het feit dat er weer iets is wat ze niet meer zo goed 

kan. Stukje bij beetje wordt ze afhankelijker van de dingen en de mensen om 

haar heen. Ze aanvaard het, omdat ze weet dat verzetten geen zin heeft. Ze 

vervalt even in een diep zwijgen, en het lijkt of ze even terug dwaalt naar de 

tijd dat ze alles nog zelf kon, onafhankelijk van alles en iedereen. Als ze moet 

betalen, komt ze terug naar de realiteit. Ze kijk me even aan en glimlacht, en 

natuurlijk glimlach ik even terug. Als ik haar het wisselgeld terug geeft, lijkt ze 

even niet te weten hoe ze het moet aanpakken, geld, een bon en zegeltjes dat 

is even teveel van het goede. "Stopt u eerst maar even u geld weg hoor, dat is 

het belangrijkste, de rest komt wel" , ik hou het kassabonnetje en de zegels nog 

even voor haar vast. Ze kijkt gehaast naar de klant die inmiddels achter haar 

staat, en voelt zich zichtbaar wat bezwaard door haar gebrek aan snelheid. " 

Doe maar rustig aan hoor, dan komt het allemaal wel goed". Ze is dankbaar 

voor mijn woorden, en fluisterd een zacht dankjewel, als ze haar 

kassabonnetje aanpakt en wegstopt. "Fijne dag hoor" zeg ze als ze wegloopt, " 

tot de volgende keer". " Dag mevrouw, u ook een fijne dag nog, daag". Terwijl ik 

begin met het scannen van de artikelen van de volgende klant, kijk ik haar nog 

even na. En zie hoe ze dankzij de rollator met zekere pas richting de uitgang 

gaat. Wat is het toch geweldig dat we zulke klanten mogen ontvangen in onze 

buurtsuper.