"Goedemorgen", met mijn vriendelijkste glimlach, heet ik de volgende klant
welkom. Maar aan de ander kant van de kassa blijft het stil. Er vanuit gaande
dat ze me niet gehoord heeft, herhaal ik mijn vriendelijke groet:
" goedemorgen", vluchtig wordt ik aan gekeken en terwijl ze haar tas open
vouwt, om zo meteen de boodschappen snel in te kunnen laden, blijft het
angstvallig stil. Dus terwijl ik met een kleine goedemorgen richting mezelf,
begint met het scannen van haar boodschappen, verbaas ik me er wederom
over de onbeleefdheid van sommige mensen. Als ik klaar ben met scannen
vraag ik haar om haar klanten kaart, en die overhandigd ze me, nog steeds
stilzwijgend, na even in haar portemonnee gezocht te hebben. "Wilde u er
zegeltjes bij?" Terwijl ze zich van me afkeert, schud ze vaag haar hoofd. Ik doe
net of ik dat niet gezien heb, en herhaal mijn vraag. Ze kijkt me aan lichtelijk
geïrriteerd en blaft me kortaf een nee toe. Mijn bloed begint toch bijna te
koken, maar ik kan me nog steeds netjes inhouden. Ik vertel haar het bedrag
dat ze mag betalen, wat ze voldoet met haar pinpas. Ik vraag niet of ze een
kassabon wil, omdat ik verwacht dat ze me toch geen antwoord ga geven,
maar ik geef hem haar met een bijna overdreven alstublieft. Ze neemt hem
aan in stilte en pakt nog even snel haar laatste boodschappen in. Terwijl ik
inmiddels de volgende klant begroet heb, een die wel gewoon iets terug zegt,
mompeld de stilzwijgende klant een soort van "tot ziens" richting mij. Ik kijk
haar na als ze wegloopt, en laat haar zonder haar een fijne dag toe te wensen
gaan. Dit keer hul ik mij in stilzwijgen, leer eerst maar eens manieren
mevrouw. Ik ben tenslotte ook gewoon een mens, geen machine, en laten we
eerlijk wezen, hoeveel moeite kost het nou eenmaal.
No comments:
Post a Comment