De winkelbediende

Hij heeft een blik die op het eerste gezicht ietwat arrogant lijkt, terwijl hij de 

winkel binnen loopt. Met een boodschappenbriefje stevig in zijn hand 

gefrommeld,  kijkt hij geïrriteerd al zoekend om zich heen.  Met een duidelijk 

zucht van opluchting lijkt hij ineens gevonden te hebben wat hij zocht, ...... een 

medewerker. Druk vullend, met zijn eigen gevecht tegen de tijd, hij heeft nog 

maar tien minuten om zijn nog halve container te vullen, is hij volledig 

gefocust bezig. "Zeg waar vind ik de rijst?" "Oh, ik zal wel even met u 

meelopen", zegt de behulpzame winkelbediende, terwijl hij even om zich 

heenkijkt, om te zien waar hij zijn doos met potjes olijven neer kan zetten. Hij 

vindt zijn vultrolley, zet daar zijn nog te vullen doos neer, en met een arm 

gebaar leidt hij de zoekende klant richting de vele soorten rijst die in de 

buurtsuper voorradig zijn. "kijkt u eens meneer, de rijst", "en waar staat dan 

de ...... Eh ....." de man kijkt op zijn boodschappenbriefje, en vervolgt zijn vraag 

met " .... de mayonaise?" " met een sluikse blik op zijn horloge, nog maar negen 

minuten verwijderd van wederom een reprimande, zegt hij nog steeds uiterst 

vriendelijk, "oh die staat hier ook vlakbij, komt u maar". De man zucht 

hoorbaar, en lijkt te denken, tsjonge tsjonge, alweer meelopen. Op het moment 

dat hij de mayonaise uit het vak haalt, weet hij nog net de behulpzame 

medewerker, die al op weg was naar zijn wachtende container, tot een halt te 

roepen, met de woorden, "en hagelslag, staat dat ook hier ergens", ' nee dat 

staat helemaal aan de andere kant van de winkel', denkt de medewerker, 

maar hij is nog nieuw en weet de regels betreffende onze klanten zich nog 

duidelijk te herinneren, en weet dat hij wederom mee moet lopen met deze toch 

wel veeleisende klant, die duidelijk niet van plan is, om zelf iets te zoeken. 'Nog 

maar zeven minuten', denkt de jongen, terwijl de spanning al behoorlijk aan 

het stijgen is. Maar toch loopt hij ,wel iets gehaaster met de klant mee. En 

weet hem ook te voorzien van de gewilde hagelslag. De jongen heeft de neiging 

om hard weg te lopen, voordat de klant het volgende item van zijn lijstje aan 

hem door kan spelen, en bijna lukt hem dat, maar helaas de klant is hem voor, 

en laat hem nog voor een paar dingen met hem meelopen. Gelukkig is de man, 

met nog drie minuten op de klok voor de restanten van de container om te 

vullen, eindelijk klaar met zijn boodschappenlijst. Zonder een bedankje, loopt de 

man richting de kassa, en de jongen gaat met zeer snelle stappen, weer 

richting zijn vulpad. De man inmiddels bij de kassa, bemerkt nadat zijn 

boodschappen aangeslagen zijn, dat hij zijn portemonnee vergeten is. Hij laat 

zich wat krachttermen ontglippen, alsof het de schuld is van de ietwat 

geschrokken caissière. En loopt weg, terwijl hij mompeld, "ik kom morgen wel 

weer terug". Zijn boodschappen liggen op de band, en door de beperkte ruimte 

besluit de caissière iemand van de afdeling houdbaar om te roepen, om de 

spullen even op te komen halen. De jongen die zojuist de doos met potjes olijven 

weer heeft opgepakt, hoort de omroepinstallatie, en bedenkt zich dat hij 

vandaag is aangewezen om te reageren als er iemand van zijn afdeling wordt 

omgeroepen. En met de moed der wanhoop, en afgezakte schouders zet hij zijn 

doosje weer neer, en loopt naar de kassa. Waar hij geconfronteerd word, met 

zijn zelf bijeen gezochte boodschappen, en zo slaakt hij een diepe zucht. En 

terwijl hij met zijn handen vol, de winkel weer inloopt, ziet hij bij zijn half 

afgemaakte container zijn chef staan. En op dat moment, vindt hij de klanten 

niet meer aardig, het bedrijf helemaal niet meer leuk, en vraagt hij zich af 

waarom hij zo nodig moest gaan werken. Nou ja misschien morgen meer geluk. 

Welkom bij de buurtsuper!!!!